Pro en contra

Hoe denk jij over het ophemelen van sporters?

pro 'Ik wil op Maria Sharapova lijken' De 21-jarige recreatieve tennisspeelster en wekelijkse fitnesspassante Gaëlle Bosmans kijkt op naar grote sporters. 'Ik besef dat ik het niet zo ver zal schoppen. Vroeger wou ik daar mijn carrière van maken. Sinds mijn dertien jaar speel ik al tennis, maar nu bezie ik het als een hobby. Om een topsporter te zijn, moet je op jouw acht jaar beginnen. Veel trainen is dan een verplichting die je jezelf moet opleggen als je het wil maken in de tenniswereld. Mijn idolen komen vooral voor in tennis: Tomas Berdych ziet er niet slecht uit. Naar Rafaël Nadal ging vroeger mijn voorkeur, maar nu hij te populair is, is het niet meer leuk. Bij de vrouwen is het Maria Sharapova waar ik naar opkijk. Ze heeft een fantastische uitstraling op het veld en ze wordt gekenmerkt als een stijlicoon. Sinds Nike haar sponsort, krijgt ze voor verschillende Grand Slamtoernooien nieuwe jurken. Deze wil ik dan meteen kopen omdat ze er zo goed mee staat. Op zo'n momenten wil ik op Maria Sharapova lijken. Ik koop die jurkjes en dat is een goede marketingstrategie van Nike. Zij kozen een knappe speelster om hun kleren te promoten. Ik kijk op naar sympathieke mensen. Ik zou niemand willen hebben als idool die een dikke nek of een slecht karakter heeft. Bij Maria Sharapova heb ik heel veel respect voor haar prestaties op het veld. Ook is ze al een paar keer gekwetst geraakt aan haar schouder, maar ze doet er altijd alles aan om terug te keren. Topsporters weten volgens mij op voorhand dat ze opgehemeld zullen worden. Voor hen is het routine. Stalken zou ik zeker niet doen voor een handtekening, een krabbel heeft niet zoveel waarde. Die mensen hebben ook een leven, laat ze hun leven leiden. Het is spijtig wanneer bepaalde spelers uit de spotlights verdwijnen na hun hoogtepunt, terwijl ze nog niet op pensioen zijn. Als je iemand echt graag hebt, dan volg je die tot na zijn carrière.'

contra 'Sport is maar sport, no offence' Studente Evy Maes, die zelf verschillende sporten uitprobeerde, zal sporters zeker niet de hemel in prijzen. 'Ik zag mezelf als kampioene in spe. Ik heb bijna elke sport beoefend: zwemmen, aërobiccen, fitness en voetballen. Vroeger dacht ik aan een succesvolle carrière in het paardrijden. Maar dat zijn kinderdromen die bijna nooit uitkomen. Nu zie ik sport eerder als een grote hobby. Als ik dan toch iemand moet kiezen waar ik naar opkijk, is het Kim Clijsters. Wij zouden daar niet zo'n groot voorbeeld aan mogen nemen, zeker met in het achterhoofd houdend dat de meeste topsporters geen gezin hebben. Hun sport staat centraal in hun leven en als je je kan focussen op één ding, is het gemakkelijk om er in uit te blinken. Natuurlijk is er nog wel talent en een portie karakter voor nodig, maar dat zijn zaken die automatisch komen als je duizenden euro's krijgt om achter een bal te lopen. Ik kijk niet op naar sporters omdat 70 procent aan de doping zit, twintig procent van de mensen beleeft één jaar als hoogtepunt in hun carrière en daar hoor je achteraf niets meer van. Iets zoals een one hit wonder. Sport is maar sport, no offence. De wereld wordt er niet rechtstreeks beter van en het is maar een krachtmeting om jezelf te bewijzen tegenover andere mensen. Ik heb nooit iemand de hemel in geprezen omdat ik me afkeer van de commercialisering. Als iedereen iets leuk vindt, is het na een tijdje niet meer uniek. Ik supporter ook meestal voor de underdog. Mensen die te ver gaan in het supporteren van hun idolen, zoals stalkers, daar heb ik helemaal geen respect voor. Ik zou ze duidelijk willen maken dat een sporter geen God is. Maar ondanks alle kritiek is het toch bewonderingswaardig om echte, trouwe fans te zien. En het feit dat sommige sportmannen of -vrouwen meer in de spotlights staan door hun rommelig privé-leven dan door hun sportprestaties, dat is hun zaak. Slechte reclame is en blijft reclame.'