Expertinterview Pieter Van Casteren

'Er is maar één spelregel: ze moeten over jou praten' 



 'Ze moeten onderdanig zijn en onderaan de lat beginnen.' 

De 36-jarige Pieter Van Casteren is beloftentrainer en conditietrainer van de A-kern bij derdeklasser KVW Zaventem. Hij is er niet voor te vinden dat sporters de hemel in worden geprezen.



Kunnen ze altijd positief in beeld komen? Is het positief voor de speler of voor de ploeg?

Slimme spelers kunnen het ophemelen relativeren. Ze hebben goed gespeeld en de volgende keer proberen ze het even goed te doen. Ze zijn daar nuchter in en het is belangrijk dat ze dat kunnen. Het ophemelen individueel kan tot een bepaalde hoogte een speler beter maken. Maar dat is voor iedereen verschillend. De ene kan er mee omgaan, de andere niet. Het is nefast voor degenen die het niet kunnen. Dat heeft een omgekeerd effect.

Zij beginnen naast hun schoenen te lopen.

Het belangrijkste is dat je constant bent: dat je niet werkt met hoogtes en diepe dalen. Er is wel een verschil tussen een ploeg en een speler ophemelen. Als er in een ploeg een aantal spelers onterecht de hemel in worden geprezen, dan heeft dat geen goede invloed op de ploegprestatie. Wordt er goed gesproken over de ploeg, dan heeft dat wel een positief effect.

In een team zitten er verschillende types en persoonlijkheden. Botst dat soms?
Uiteraard. Dat hangt af van ploeg tot ploeg: als het gebeurt, moet je constant bemiddelen en dan is het moeilijk om een team te vormen. Waar er op gelet moet worden, is dat in een team niet allemaal jongens zitten met dezelfde persoonlijkheden. Dat werkt niet op een veld. Bij een beloftenploeg kan je dat niet op voorhand weten, maar bij de A-kern moet er naar het psychologisch profiel gekeken worden.

De spanning stijgt waarschijnlijk wannneer een speler zich zowel op als naast het veld beter voelt dan de anderen.
Als de verhoudingen goed zitten, dan is er geen probleem. Wanneer het er niet te veel zijn, dan kunnen we dat compenseren. Sommigen kunnen het zich permitteren als ze op het veld belangrijk zijn. Dit is het geval bij een eerste ploeg. Bij een beloftenploeg daarentegen mag niemand naast zijn schoenen lopen. Dat kan niet! Als ze naar een eerste ploeg gaan, moeten ze onderdanig zijn en onderaan de ladder beginnen. Anders geraken ze nooit geïntegreerd in de groep.

Veel mensen beschouwen sporters en vooral voetballers als idolen.
Mensen kijken er naar op omdat sporters in de media komen. Nooit heb ik een voetballer aanbeden, maar ik had er respect voor. Vroeger heb ik fitness gegeven aan KV Mechelen voor de club failliet ging. Eerst keek ik naar hen op, maar na de tweede sessie realiseerde ik me: die spelers zijn niet beter dan ik ben. Supporters doen dat omwille van hun liefde voor de ploeg en de werking van de club. Daar hebben ze een favoriete jongen waar ze rotsvast in geloven, ook al speelt hij slecht.

Op welke manier wordt er toegekeken dat de spelers met de voeten op de grond blijven?
Er zal intern weinig opgehemeld worden. Gebeurt dat extern, in de buitenwereld, dan hou ik ze met beide voeten op de grond. Ik zal ze altijd werkpunten geven, het is nooit goed genoeg. Bij de jongens in de eerste ploeg gaat de trainer daar nuchter mee om: hij hemelt zijn spelers niet op. Wanneer het toch gebeurt, dan is dat bewust: het doet deugd voor een speler om zijn naam te horen.

De evolutie in voetbal is opmerkelijk: vroeger werd er gespeeld in team, samenhang was belangrijk. Nu lijken het een hoop individu's.
Je kan moeilijk Barcelona en Real Madrid vergelijken met Zulte Waregem en een derdeklasser. Bij Zulte Waregem is strijden voor elkaar en mekaar helpen belangrijk, daar komen ze ver mee. Bij Barcelona gaat het er anders aan toe: ze hebben ook nog inkomsten naast het voetbal omdat ze belangrijk zijn. Hoe belangrijker ze zijn, hoe meer inkomsten ze hebben. Ooit heb ik een training gekregen van Yves Serneels die bij Lierse heeft gespeeld. Zijn woorden waren: "Er is maar één spelregel: ze moeten over jou praten. Positief of negatief: je moet in the picture staan"'.